April 2005

De update van april 2005, moet wel wat meer kunnen worden dan maart 2005, dat was een kort maandje, qua verslag dan.

We gaan gewoon maar eens dwars door de maand heenschrijven.. als de volgorde niet klopt, sorry! Was in ieder geval een maand met een vakantie op het eiland en werken in het buitenland... ja de volgorde daarvan is goed, vakantie op het eigen eiland.

Zoals hierboven vermeld.. het werd SunSet waters, een mooi all inclusive resort op Banda’Bou, nabij Santa Martha. En dat allemaal ter ere van onze trouwdag. Het eerste jaar was verbouwen, 2e wat andere omstandigheden, 3e was met de familie in Disney World dus had Noëlle weinig voorstelling bij nr 4. En zeker niet gedacht dat ik eraan zou denken wat betreft een cadeau. Ze had ook beloofd een verhaal erover te schrijven... maar tja die nog niet gezien :).

De vrijdag dus maar wat gaan voorbereiden, moest haar ook niet helemaal laten schrikken. De eerste 2 letters gegeven en met haar collega kwam ze niet verder dan een sunset trip. Ook een heel leuk idee maar dus niet (helemaal) goed.

Zaterdag ochtend dan maar een foto collage gegeven zodat ze haar tasje kon gaan pakken. Vervolgens eerst door naar het St Elisatbeth Hospitaal. Daar ligt Roland al een 3 weken, met het Guillain-Barr Syndroom (GBS) waarbij het auto-immuunsysteem zijn eigen zenuwen aanvalt hetgeen tot verlamming leidt. Allemaal zeer vervelend!!! Gelukkig is hij nu weer een weekje van het infuus af en ook de plasmabehandeling is inmiddels gestopt. Nu weer de tijd voor herstel. Gelukkig zien we hem iedere dag opknappen en kunnen er weer geintjes gemaakt worden over zijn huidige eet- en drinkkwaliteiten. Gisteren (4 mei) had hij in ieder geval weer in een stoel gezeten... nu alleen nog de bar oefenen. Maandag gaat hij naar Monseigneur Verriet instituut om te revalideren. Gelukkig had het Verriet weer wat plaats, momenteel zitten er nog 2 GBS patienten.... en een hoop andere mensen die moeten revalideren. Barbara en Rolands ouders waren al even kijken, maar het aanblik was wel even wennen.
Vanaf deze plek ook nog maar eens een beterschap voor Roland.

Nadat Noëlle Roland dus gevoerd had de auto gepakt en vertrokken naar Sunset Waters. Toch weer een half uur rijden op dit eiland. Kamer gekregen en snel door naar het strand. Daar ons polsbandje maar snel ge(mis?)bruikt. Kortom drinken bestellen en aangezien de lunch al voorbij was: burgers, salades en nog meer drinken. Tja bij Roland hadden we niets gekregen ditmaal :). Kortom genieten van het strand, de zee, het weer en het all inclusive gebeuren.

Een gedeelte had Noëlle wel goed geraden, maar tja dat kon ik haar vrijdag niet vertellen en het klopte niet geheel en dan was het ook nog eens niet leuk om haar gelijk te geven. Kortom voor de avond was wel een sunset trip geboekt. Althans dat is een vast evenement die zaterdag, wat ik al via de website had ontdekt en dus op had ingeschreven. Alle hapjes en drankjes (rum punch) gingen aan boord en zo lekker weggevaren. Altijd mooi om Curacao eens van die kant te zien. Was ook een gedeelte waar we nog niet vaak zijn geweest.

Hieronder nog een korte foto collectie... de beentjes relaxed op de boot en een sunset (voor de tigste keer, maar ze blijven mooi)

Het referendum is inmiddels ook achter de rug op de 5 eilanden. De uitslag is inmiddels bij een ieder wel bekend. Het was ook niet echt spannend en nog iets om je die dag druk om te maken. Van te voren hadden alle politieke partijen voor de optie A gekozen, een autonoom land binnen het Koninkrijk. De publieke opinie was ook in die richting, dus heel verrassend koos meer dan 60% van degenen die gingen stemmen voor die optie.
De uiteindelijke uitwerking wordt een heel ander verhaal. Want op zich was het geen gemakkelijk referendum. Vaak krijg je bij een referendum de keuze uit een JA of een NEE. Denk aan het komende referendum voor de Europese grondwet (waar de politieke leiders zich in Nederland nu druk om maken) en zoals die in Zweden is geweest voor de Euro (of juist tegen dus).
Hier was de keuze uit 4 opties, waarbij de uitwerking van de 4 opties dus niet specifiek was, maar iets is wat nu uitgewerkt moet gaan worden voor de winnende optie. Kortom het was niet een JA of NEE (wat geheel berekend kan worden) maar meer een richting.
Nu komt de uitwerking... wordt het een autonoom land met een koers richting totale onafhankelijkheid of een koers met sterke banden binnen het Koninkrijk. Een referendum waard naar mijn mening.

Veel Nederlanders hadden uiteraard ook weer de mening klaar.. volgens mij niet altijd de Grondwet kennende. Ook de dubbele bestuurslaag die zoveel geld kost kwam aan bod. Ben nog benieuwd wat duurder is, de huidige dubbele laag (land en eiland niveau) of dadelijk allemaal kleine landsdienstjes op ieder eiland, hetgeen nu centraal geregeld werd.

Wat wel typerend was dat 95% van de stemmers gekozen heeft voor behoud van het Koninkrijk der Nederlanden en een plek in dat Koninkrijk. Kortom de band met het de Koningin blijft bestaan. Goed was het om te zien dat tijdens de plechtigheden op 29 april de Antillen en Aruba derhalve ook een (prominente) plek hadden. Joopv/d Ende had er tijdens de grote show op het Malieveld (die hier ook te zien was) helaas geen aandacht voor. Het werd een land om van te houden en niet een Koninkrijk.... of Jurgen Rayman moet er ook namens de Antillen en Aruba hebben gestaan.

Koninginnedag en het 25 jarig jubileum werd dus ook hier uitgebreid gevierd (ik had u gewaarschuwd: geen chronologische volgorde). Vrijdag de 29e begonnen de festiviteiten. Twee officiele recepties vanwege Benno’s werk en beide keren mocht de partner mee. Had Noëlle voor de receptie van de Koninklijke Marine overdag nog bedankt (ze werkte rustig door), ‘s avonds ging ze zeker mee. Dat was een receptie op het fortplein op uitnodiging van de Gouverneur.  Dat was zeer statig. Het gehele fortplein en het paleis zijn net geverfd en ziet er weer schitterend uit. Door de gouverneur welkom geheten en daarna daar gezellig geweest, zeer bijzonder allemaal. Was een mooie en gezellige avond met genoeg bekenden van het (ei)land(sbestuur). De voordelen van het werk.

Aansluitend hadden we nog 2 vrijkaarten van Guus Meeuwis ontvangen. Dus na de receptie de auto in. Noëlle verkleden in de auto (had het zelf gemakkelijker: jasje uit en stropdas af) en Benno wist wel een korte route.
Even vergeten dat de markt voor Koninginnedag al werd opgezet. Noëlle vond het een soort speelfilm: Benno heen en weer stekend tussen alle marktkramen door zoekend naar de uitgang. Een smal straatje doorgeschoten en weer op de route gekomen. Straatje was wel wat smal en wordt normaliter niet meer voor auto’s gemaakt. Twee dame-tjes die aldaar op een bankje zaten moesten dus snel de voeten intrekken, ze maar een “bon nochi” gewenst en doorgereden, de twee met verbaasde blikken achterlatend.
Guusje op Mambo was weer als vanouds gezellig met uiteraard de bekende nr 1 hit van dit moment.

Zaterdag de 30e (na wat slapen) werd het tijd voor de Koninginnemarkt in Punda. Niet zoals ieder jaar Casaspider en family tegengekomen (en we hadden nog wel afgesproken voor een biertje) wel weer het inmiddels standaard lot van de Rotary gekocht. In Punda en Otrobanda (mooie klassieke auto’s) rondgekeken en v oor de rest op het Wilhelminaplein geweest. Een aantal bekenden hadden een spontane verkoop op touw gezet van Polar bier, aangezien hun vrouwen er met een stand stonden. De  bier verkoop liep ook goed maar ze waren zelf hun beste klanten, zelf daar ook dan maar druk aan meegedaan. Aansluiten nog even bij Roland geweest. Om 9 uur zo weer thuis.

Zoals ik al eer der schreef de voordelen van het werk...deze maand was een vergadering gepland in Guatemala. Waren drukke dagen met op dinsdag een vergadering van 8 tot 8. dan ben je wel moe na afloop. Verder ook niet echt een veilig land, gelet op de continue bewaking die we meekregen. Woensdag nog even op een lokale markt geweest en het National Palace en de Kathedraal wat langer bekeken. Gelukkig daar ook weer een nieuwe hangmat kunnen kopen, aangezien de laatste het nu wel begeven had.
De avond was in Antigua, de oudste stad. Helaas door de duisternis weinig van gezien. Dat zijn vaak weer de nadelen, vaak zie ik van een land alleen de airport, het hotel en het congrescentrum.

Donderdag de terugreis weer begonnen met een vlucht via Miami. Om 5 uur dus naar het vliegveld gegaan en ingecheckt voor de AA vlucht. In Miami 2 uur voor de immigratie mogen doorbrengen, was kennelijk druk. Ben nog een keer gaan vragen, maar dat kan je beter niet doen. Gewoon in de lijn blijven en niet zeuren is het motto.

Dus weinig tijd over en maar op de airport gebleven en direct weer alle security zooi doorgegaan. Het wordt steeds gekker daar met allerlei scan apparatuur en lucht die daar uitkomt. Je wordt in een soort cabine gezet met voor en achter glazen deurtjes die sluiten. Als alles oké is gaan de voorste weer open en mag je doorlopen. Benieuwd wat ze allemaal zien op die scan en hoe gezond dat nog is.

Aan het begin van de maand had ik zelf nog de eer een congres te begeleiden. Een van de vergaderingen was op Curacao gepland. Waren drukke en lange (van 7 AM tot 2 AM) dagen met een 120 deelnemers uit 51 landen. Goede uitkomsten en alles goed kunnen begeleiden inclusief een grote welkomstreceptie, musea bezoek en diner in Avilla beach.

Zoals u leest was het dus een druk maandje... daarnaast was er nog de verjaardag van Lars inclusief een middagje fietsen in het verkeerspark, een VIP vaardag van de Marine. Kortom te veel om allemaal te noemen en wederom zo druk dat we weer geen happy hour op Mambo hebben kunnen meemaken. Kijken of het deze maand eens lukt.

Met de doggies overigens ook alles oke. Helaas hebben ze hun graafwerkzaamheden op de verkeerde plaats weer eens opgestart. Verplaatsen lukt nog even niet.

Appartementgasten hadden bovenstaande actiefoto gemaakt. Rosemarie en Jan, thanks!. Ik dacht even de “eeuwige discussie” tussen Noëlle en mij opgelost te hebben wiens hond nu wat kapot maakt. Zoals hier te zien is, is het duidelijk Noëlle’s hond, chikitu. Toen ik dus dat bedankje schreef naar Ja n en Rosemarie kreeg ik het volgende bericht:
“De aansprakelijkheid voor de schade van het hekje moet je niet alleen op Chikitu verhalen: ze deden het echt allebei. Alleen kon Grandi beter zijn evenwicht bewaren om nog net aan de andere kant van het hek te blijven. Maar dat duurde twee seconden: toen sprong hij er ook half klunend over heen. Tot ziens of mails!”
 

Kortom het blijft een “discussie”. Hieronder nog maar een foto van die lieverds.

Tot de volgende maand!

AYO, Noëlle en Benno