Week 47 & 48: 17 november t/m 30 november 2003

Bon dia, bon siman (een goede week gewenst) vanaf de Dominicaanse Republiek. Zoals je leest zijn benNoëlle op vakantie! Een 11 dagen uitrusten en genieten. De update dus ook onder het genot van een Presidente, het lokale bier. Op St Maarten die al leren kennen, maar in het thuisland is het natuurlijk altijd lekker. Het uitrusten na het weekje Antigua, de uitreiking van de wereldbeker van afgelopen week en alle ander bezigheden rondom het huis afgelopen periode. Het verslag van afgelopen week en alle andere weken staat er natuurlijk nog altijd.

Deze week in de week van benNoëlle...

• BenNoëlle op de Dominicaanse Republiek
• Ouders Benno op Curacao
• Ander nieuws

BenNoëlle in de Dominicaanse Republiek

Na de Beaujolais Parry van Ernst & Young, waarover later meer, op de zaterdagavond, de zondag vroeg opgestaan voor het pakken van de laatste zaken. Noëlle had ditmaal alles voor de vakantie geregeld: het boeken, de betalingen en het inpakken van alles. Dat was even wennen voor Benno, waar ik me er normaal gesproken toch wel tegen aan bemoei. Alles is perfect geregeld. Alleen zelf 2 dingen vergeten tot nu toe: CD’s met Spaanse les en nog iets wat ik nu al vergeten ben, zo belangrijk was het.....
In de vluchttijd had Noëlle zich even in vergist. Zelf was ik toch wel zeker van half 2 (anders was ik nooit om 12.00 uur naar de Airport gegaan), terwijl Noëlle half 3 in haar gedachten had en dit later bijstelde nnaar 3 uur, gelet op cijfers op de boarding passen.  De verbazing was dan ook groot bij Noëlle: om 1 uur werd namelijk de K8-3403 omgeroepen.
DCA ging uiteraad weer niet tijd, maar ditmaal gingen we VROEGER (5 minuten) en kijk dat hadden we nog nooit meegemaakt. Zoals vorige week te lezen het toen ook 2 maal een uur te laat.
Vanaf Hato uitgezwaaid door Benno’s ouders en Peter/Monique en kids dus zeer op tijd weggevlogen richting de Republica Dominicana.

Noëlle op de airport gelijk onderhandelen over de taxi prijzen, Lucy (di Casaspider) had haar namelijk op het hart gedrukt niet meer dan USD 25,00 te betalen. Het startte bij USD 30,00 en voor USD 20 mochten we uiteindelijk mee.
Het hotel had Lucy voor ons bemiddelt dus ook hier een goede prijs gekregen. De avond lekker rustig aan gedaan. Aan het einde van de straat bij de zee zijn vele eettentjes, dus daar belandt en lekker gegeten en Presidente’s en cola gedronken.

Voor Lucy wat spullen voor haar familie meegenomen, een tas vol schoenen. Deze even overhandigd aan een neef en gelijk weer wat mee retour gekregen vooor Luchiano.

Het hotel is goed, eenvoudig maar netjes. Kennelijk zijn de mensen op de Dominicaanse Republiek wel wat kleiner, Noëlle past aardig in het bed, zoals op de foto te zien is. De 32 cm die Benno groter is zijn dus wel een klein probleem......

Maandag 23 november: De airco werkte goed, zo koud dat we beide klappertandend wakker werden. De dag was vandaag voor shoppen. In de morgen gewandeld richting El Conde, een goede winkelstraat in Santo Domingo.
Allereerst toch even gestart met wat historie / culuur, namelijk Puerta El Conde. De poort op de foto is genoemd naar Bernard Meneses, die in 1655 succesvol de verdediging heeft geleid tegen de invasie van 13.000 Britten. Op dezelfde poort werd in februari 1844 voor het eerst de vlag van de Dominicaanse Republiek gehesen nadat een coup van Haitianen was neergeslagen. Dat was gelijk het begin van de onafhankelijke Dominicaanse Republiek.

In het mausoleum op de andere foto liggen de 3 nationale helden van die gebeurtenis: Juan Dablo Duarte,Fransisco del Rosaria Sanchez en Ramon Matias Mella.

De rest van de dag dus winkels bekeken, spullen gekocht en gegeten / gedronken. Allereerst zoals gezegd op El Conde en later op de dag in Duarte, een bruisende volkswijk met vele vele winkels en nog meer straatverkopers. Een amusant geheel om te zien al is de armoede die eveneens te zien is wel schrijnend.

Via het hotel daar later in de buurt weer wat gaan eten. Ondanks “nos habla un pokito pokito Espagnol”, redden we het bijzonder goed. We komen overal waar we willen, krijgen wat we willen en wellicht belangrijker krijgen ook niet wat we niet willen. De straatverkopers zijn bijzonder actief van alles je aan te smeren en het weinig wat we kochten werd getracht ons alsnog te bedonderen met de prijs. Maar helaas, daarvoor begrijpen we er genoeg van en tellen op z’n Spaans kunnen we.
Verder ook alle afstandsbedieningen in het hotel kunnen vragen, zodat de TV nu werkt en de airco een paar graden warmer staat.

Dinsdag 24 november: Na het shoppen gisteren vandaag het historische gedeelte op het programma. Een gids die ons aangeraden was, kregen we helaas niet aan de telefoon voor een afspraak. Om op die wijze toch wat uitgelegd te krijgen een andere gids geboekt die volop rondlopen rondom de Kathedraal. Volgens ons een duidelijke afspraak gemaakt voor een prijs.............. maar dat pakte toch iets anders uit.

Wij hadden het gehad over een uitleg voor ons tweeën van een paar uur. Het werd uiteindelijk hardlopen binnen het uur. Als we in waren gegaan om de museums en zijn ‘vrienden’ die sigaren en souveniers verkochten te bezoeken onderweg was het waarschijnlijk die uren geworden.
Kennelijk vond hij onze uitleg dat we niet rookten, souveniers zelf uitzochten en musea ook later konden bezoeken minder leuk aangezien hij toen provisie misliep, maar dat is zijn probleem.

De route hadden we in ieder geval onthouden dus na de sprint lekker op ons gemak met de Lonely Planet in ons hand (Ino & Bente bedankt) het geheel rustig gelopen en gelijk de andere bezienswaardigheden meegenomen die in de sprint niet aan bod waren gekomen.

De “Zone Colonial” is zeker de moeite waard. Christopher Colombus zijn standbeeld is uiteraard aanwezig in de eerste “Europese stad” in the Americas. Veel gebouwen die rond de 500 jaar oud zijn. Ter gelegenheid van het feit dat Colombus 500 jaar geleden de Nieuwe Wereld had ontdekt is destijds ook veel opgeknapt. Zijn graftombe is toen ook verplaatst uit deze zone naar een geheel nieuw gebouw een stukje daarbuiten. De enorme macht destijds van de Spanjaarden is eveneens nog steeds terug te vinden in de gebouwen en forten. Hieronder een korte foto collectie van e.a. De rest staat in het foto overzicht, met daarbij de toelichtingen indien je voor de vergrotingen kiest.

.

De middag nog wat geschopt zoals broeken, overhemden, schoenen voor Benno en tas, ketting voor Noëlle Vaak een wat bredere keus dan op Curacao en belangrijker “leuke prijzen”.
Einde van de middag ging in ieder geval bij Benno het kaarsje even uit, een siesta dus snel ingebouwd. Voor het eten weer een tentje opgeschoven op de boulevard. Gisteren twijfelde Noëlle al over het toetje maar had toen geen trek meer. De tent van vanavond had echter zelf geen nagerechten. Toen Noëlle toch naar het gerecht vroeg moest ze de serveerster volgen naar............ jawel de buren. Kreeg ze toch nog dat nagerecht.

Woensdag 25 november: De dag van de wissel naar het Talanquera Beach Resort te Juan Dolio. De ochtend in de buurt van het hotel wat gekeken en de verse juice de orange gehaald aan de overkant. Deze ‘jongens’ zie je veel in Santo Domingo op een soort bakfietsen. Onder een grote bak met de sinaasappels en daarboven de pers en koelbox. Weer genoeg pitamientjes.
Met een taxi chauffeur was al eerder een goede afspraak gemaakt voor de trip naar Juan Dolio, zijn zoon wilde daar ook kijken dus met z’n vieren die kant op gegaan. In de folders wordt afgeraden zelf een auto te huren vanwege het roekeloze rijgedrag van de Dominicanen. Noëlle vond het ritje dat ook niet voor herhaling vatbaar. Ook deze chauffeur ging vrolijk met hoge snelheid, een ‘half handje’ aan het stuur tussen alles door en reed uiteindelijk de ingang van het hotel voorbij. In de linkerbaan op een vierbaansweg dus vol in de rem, vluchtstrookje op en dan achteruit rijden..mmmmmmmm. We zijn er in ieder geval heelhuids gekomen. Inchecken kon dus vanaf 12 uur, kamers echter vanaf 3 uur.

De eerste 3 uur ons vermaakt met rondkijken, drinken eten, drinken, en drinken. Dat zijn nu de voordelen van all inclusive. Noëlle had inmiddels een lijstje gemaakt met kamers waar ze wel wilde zitten, afgeven bij de receptie ging haar echter net iets te ver. Leuker was het dan ook dat de huidige kamer degene is waarvan ze als eerste zei “daar zou ik wel willen zitten.”

Donderdag 26 t/m dinsdag 2 november: Deze periode maar even bij elkaar gepakt, anders worden het van die standaard verhalen van ontbijt, strand, lunch, strand, snack, borrelen, diner, borrelen, slapen.
Al in het begin gezegd, we kwamen voornamelijk even om de accu’s op te laden. Veel dus bij het hotel geweest, op het strand om te lezen, te luieren of plannen te maken wat hierna aangepakt gaat worden rondom het huis. De eerste schetsen zijn alweer klaar, de details komen hierna.
Ook weer eens bezig geweest met de laptop, de website weer eens nalopen en nog belangrijker het mail programma weer eens opgeschoond. In postvak in stonden nog meer dan 200 e-mails, waar we nog wat mee moesten. Het was dus niet simpel alles deleten of in een archief gooien, maar toch even nagaan. Een gedeelte was inmiddels wel achterhaald, sommigen dubbel en de rest komende periode maar eens verwerken.

Het hotel wordt inmiddels druk in kerstsfeer gebracht. Kerstbomen, kerststalletjes, versieringen en vele lichtjes. Alle (palm)bomen worden eigenlijk wel omwikkeld met lichtjes. Vanaf ons ruime balkon kijken we uit op een binnentuin die dus ook voorzien is van vele lichtjes. De schakelaar zat eenvoudig naast het pad dus ‘s avonds het geheel eens getest, wat er behoorlijk leuk uitzag. Voor het effect het geheel maar aangelaten.
Dat bleek dus niet geheel de bedoeling. Vrij snel kwamen de kerst, sorry tuinmannen om alles uit te doen. Kennelijk gaat op één moment een keer het hele park aan.
Alleen bleek dus dat zij niet wisten waar die schakelaar zat, al is het niet echt moeilijk even de snoertjes te volgen indien je het niet weet. Kennelijk moest het direct uit, want voor wij wat konden zeggen waren de aansluitdraden al doorgeknipt. Beetje rigoureus, oké het was uit.

Om niet de hele dag te liggen en Noëlle af en toe leuke dingen voorbij ziet lopen zoals schildpadden, slippers was er toch nog geld nodig. Om je niet in verwarring te brengen. het voorbij lopen zijn verkopers op het strand en de schildpad is van hout.
Een middag weggewandeld richting een paar hotels verderop voor een ATM. Betrof het Coral Estate van Hilton. Een formule hierachter is kennelijk dat je lid kan worden van deze club (hotels over de hele wereld) en door je lidmaatschap koop je een aantal weken per jaar in zo’n hotel.
Noëlle raakte in gesprek met zo’n snelle verkoper die het lidmaatschap moet verkopen en een paar minuten later liepen we het hotel te bekijken om te eindigen in een vertrek met nog snellere verkopers.
Het gesprek duurde en duurde en ondanks dat we het allemaal snapten bleef de man maar dingen toelichten en het kwam helaas maar niet tot to the point. Volgens hem moest hij het opbouwen en kon hij niet direct bedragen noemen, wij vonden het behoorlijk irritant worden. En kijk de man maakte drie fouten:
1. Hij zei tegen mij in zijn steenkolen Engels: “Can you speak real English”;
2. Eerst kwam de baas uit Curacao, toen uit Aruba en later Suriname. Het maakte het verhaal niet geloofswaardig, toen ik hiernaar vroeg was het antwoord: “ze spreken daar toch allemaal dezelfde taal, dus was het ook wel één land”.
3. We kregen geeneens een drankje (in een all inclusive resort) :)

Na een tijdje dus maar weggewandeld, waarop de baas achter ons aan kwam om ons in het Nederlands alsnog over te halen. Gelukkig had ik mijn magische T-Shirt aan, met op de voorkant: “Nee heb je” (toen lachte hij nog) en op de achterzijde “En JA kan je vergeten”. De humor zag hij ervan in toen ik me omdraaide en toen maar weggewandeld.
Mocht je interesse hebben, alle voordelen weten we nu, de prijs nog steeds niet.

Zo kijken we wat in de omgeving (de prijzen schieten omlaag zodra je de resorts uit bent voor bijv. internet) en genieten van het all inclusive. Het enige waar we ons ‘druk’ om maken is welk restaurant we gaan eten en wat we uitproberen aan de bar. De bananamama is populair bij Noëlle, overigens het smaakt totaal niet naar bananen. Pool biljart, zwembaden, strand en ligstoelen, het kan allemaal beroerder :).

Nog even een update... de kerstversiering is zondag officieel geopend. Na wat plakwerk door de kerstmannen werkt ook weer alles bij ons. Gehele park is nu een lichtjeszee, compleet met verlichte kerststalletjes in de diverse vijvers en kerstmuziek in alle restaurants. Een beetje kitsch.....maar ach wel grappig.

Het uitzicht deze dagen...

                     Een van de zwembaden                                                  Hotelkamer (linksboven)

Woensdag 3 november: fin de vacaciones......de laatste dag alweer, helaas helaas. Nog een keer vroeg naar het strand gegaan (als we dat op Curacao niet kunnen) en dan om 2 uur naar de airport voor het vliegtuig van 4 uur. Kijken of ze vandaag weer op tijd zijn. In ieder geval uitgerust back home.
All inclusive vind ik leuk voor een week, zeker in zo’n plaats waar verder weinig is. En ik blijf me verbazen wat mensen naar binnen stouwen aan eten en alle cocktails die om al 10 uur ‘s morgens besteld worden.
Voor een weekje uitrusten is het perfect. Weinig zorgen met goede restaurants om je heen.

Ouders Benno op Curaçao

Na hun bezoekje in het voorjaar zijn de ouders van Benno weer op het eiland, zoals je hierboven hebt kunnen lezen voor ons een gelegenheid op vakantie te gaan. Honden en huis konden we gerust achter laten in dit geval.
Na hun vakantie in Mexico, Honduras en Guatemale was het voordeliger om terug te vliegen naar Amsterdam om aansluitend naar Curacao te komen. Degene die ons de logica vliegprijzen goed kan uitleggen, mag mailen.
Maandag 17 november landde de KLM op Hato, ouders opgehaald en richting Tamanacostraat gereden om alles te laten zien wat het afgelopen jaar weer gerealiseerd is.
Aansluitend was het weer ‘pakjesavond’. Wat gevraagde spullen uit NL, verjaardag cadeaus en een mooie hangmat uit Mexico. De vorige had het net begeven, de nieuwe weer snel in de boom knopen. Helemaal perfect dus !!!!!

De eerste avond thuis de BBQ aangestoken en lomito gegeten, waarbij Peter ook nog even snel langs kwam. De volgende avond als cadeau voor vaders 66e verjaardag uiteten gegaan. zijn keuze was Kontiki. Daar dus een gezellige avond volgemaakt compleet met Tequilla Sunrise. Je kon merken dat ze in Mexico waren geweest.

De volgende dag van alles uitgelegd waarbij het zo laat werd dat we uiteindelijk bij El Canario zijn beland voor het avond eten. Vlees en vis van de BBQ en een oefening voor ons Spaans.. Al gaan de serveersters steeds meer Nederlands begrijpen, wat weer niet goed is voor onze spreekvaardigheid.  
De donderdag werd een dagje eten voor hun met Peter, Monique en kids die inmiddels ook op Curacao waren aangekomen, Benno moest die avond tot laat een presentatie geven dus Noëlle was de zielige ‘derde’. Uiteindelijk beide die avond niets gegeten.

Om voor de verandering toch weer eens per dag te beschrijven......... de vrijdag werd het een diner bij Sjalotte. Voor de lezers wellicht nog bekend van Benno’s verjaardag. Ditmaal was het eten ter ere van moeders 65e verjaardag afgelopen juli. Noëlle was daar wel overigens aanwezig, na het winnen van haar ticket.

Aangezien Sinterklaas ook aankwam op Curacao, zaterdag daar vroeg gaan kijken. Helaas wat weinig foto’s kunnen maken, eentje is hieronder geplaatst. Het gaat steeds beter met de Sint gezien de jachten waar hij mee komt. Aansluitend een mogelijke huurwoning voor mijn broer wezen kijken al zat hij wel 2 uur vast in de Sint stoet. Noëlle en ik dus de tijd maar gedood met milkshakes en gebak bij Denny’s. Heel vervelend :)

De avond was uiteindelijk nog het kinderfeestje voor de 65e verjaardag, Ruben en Lars (onze neefjes) waren namelijk niet mee naar Sjalotte. Voor hun dus sate (en andere gerechten) gegeten bij de Gouverneur.

Ander nieuws

• Zoals vorige weken al beschreven zijn we nog steeds druk aan de achterzijde waar een laatste stuk tuinmuur samen met de buurman geplaatst wordt. Ditmaal doen we weinig zelf en zijn een viertal Haitianen druk doende. Helaas moet je die wel veel begeleiden, mede aangezien de buurman er nauwelijk is.
  Betreft weer een lengte van een 50 meter dus een aardig stukje. Bij het graven / hakken van de geul ging helaas toch weer e.a. mis. Een waterleiding nog maar snel eigenhandig weggehaald, een afvoer sloegen ze dus spontaan op een viertal plekken kapot. De loodgieter die zij besteld hadden, moet nog steeds komen dus die stukken maar zelf gemaakt met wat oude leiding tot ze echt klaar staan.
  De fundering is inmiddels gestort en de eerste steen geplaatst. Als we terugkomen hopelijk meer nieuws. De honden vinden het dubbele terrein overigens geweldig zeker door de vele rotzooi die daar ligt waar ze tussen kunnen graven en de restanten van maaltijden die de werklui achterlaten.
• De jaarlijkse Beaujolais primeur party van Ernst & Young was ditmaal ook weer op Brakkeput Mei Mei en Benno zo gelukkig weer op de gastenlijst te staan.
  De dresscode was wit en dus beide in het wit (Benno alleen donkere schoenen) die kant op gegaan. Heel grapppig dat bijna iedereen zich eraan hied. Van tennisbroeken tot sjieke witte jurken. Van de 1400 flessen Beaujolais Primeur die op Curacao waren aangekomen, waren er 800 door Ernst & Young gekocht. Voldoende voorraad dus.  Het feest was weer compleet met een franse chansonnier (spelling??) en natuurlijk vuurwerk.
  Frank van de website van Frank & Natasja herkende ons ook nog van het web en zo met vele mensen een gezellige avond gehad.

Vanaf Curaçao weer een goede nieuwe week gewenst met veel plezier!

Tot de volgende week!

AYO, Noëlle en Benno